اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 20 |
| تعداد شمارهها | 429 |
| تعداد مقالات | 3,546 |
| تعداد مشاهده مقاله | 5,447,942 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 3,713,682 |
بررسی برازش مدل حکمروایی خوب شهری با رویکرد زمینهگرا و تحلیل معادلات ساختاری(مطالعه موردی: شهر سنندج) | ||
| اندیشه راهبردی شهرسازی | ||
| مقاله 12، دوره 3، شماره 2 - شماره پیاپی 6، شهریور 1404، صفحه 234-249 اصل مقاله (1.67 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله مستخرج از رساله دکتری | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.30479/ust.2026.22801.1226 | ||
| نویسندگان | ||
| عطااله عرفانی1؛ حسن سجادزاده* 2؛ محمود رحیمی3 | ||
| 1پژوهشگر گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| 2استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| تاریخ دریافت: 13 مهر 1404، تاریخ بازنگری: 21 آبان 1404، تاریخ پذیرش: 12 بهمن 1404 | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: در دهههای اخیر، ناکارآمدی مدیریت شهری سنتی و پیچیدگی جوامع، ضرورت بهرهگیری از رویکردهای نوین مدیریتی را آشکار کرده است. در این راستا حکمروایی خوب شهری، رویکردی کثرتگرا و زمینهمند است که با تأکید بر تعامل میان بخشهای دولتی، بخش خصوصی و جامعه مدنی به دنبال تحقق توسعه انسانی پایدار است. بخش دولتی با ایجاد بسترهای حقوقی و قانونی، هدایت فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی، امنیت و دسترسی به خدمات عمومی را تضمین میکند. بخش خصوصی با همکاری جامعه مدنی، نقش مکمل و مؤثری در افزایش مشارکت، ارتقای پاسخگویی، بهبود شفافیت و کارآمدی مدیریت شهری دارند. هدف پژوهش: این پژوهش در ادامه مطالعه پیشین، که مؤلفههای حکمروایی خوب شهری در سنندج را احصا کرده بود، با هدف اعتبارسنجی همان مؤلفهها و مدل حکمروایی خوب شهری در سنندج انجام شده است. روششناسی: این مطالعه به صورت همبستگی و با روش مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. پرسشنامهای محققساخته شامل ۸۱ شاخص در ۱۸ مؤلفه، براساس یافتههای پژوهش پیشین، میان ۲۸۰ مدیر و کارشناس شهرسازی سنندج تکمیل شد. اعتبار و پایایی ابزار با شاخصهایی از جمله آلفای کرونباخ تأیید شد و تحلیل دادهها با نرمافزارهای SPSS و Smart PLS انجام گرفت. یافتهها و بحث: نتایج نشان داد مدل حکمروایی خوب شهری سنندج از اعتبار و کفایت پیشبینی مناسبی برخوردار است. توسعه خلاق، مشارکت شهروندان و یادگیرندگی بیشترین نقش را در تبیین حکمروایی خوب شهری داشتند. توانمندسازی سرمایه انسانی، ایجاد سامانه تعاملی هوشمند، بهکارگیری تحلیلهای پیشرفته و حرکت به سوی مدیریت یکپارچه شهری از عوامل اصلی ارتقای کارآمدی مدیریت و تحقق حکمروایی خوب هستند. نتیجهگیری: مدل حکمروایی خوب شهری سنندج علاوه بر اعتبار ساختاری و محتوایی، ظرفیت اجرایی لازم برای تحلیل و ارتقای فرآیندهای شهری را دارد و میتواند ابزاری راهبردی برای سیاستگذاران، مدیران و پژوهشگران در تصمیمگیریهای شهری باشد و تحقق حکمروایی خوب شهری در سنندج و شهرهای مشابه را تسهیل کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حکمروایی خوب شهری؛ سنندج؛ زمینهگرایی؛ معادلات ساختاری؛ Smart PLS | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Assessing the Fit of a Contextual Urban Good Governance Model Using Structural Equation Modeling(Case Study: Sanandaj City) | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Ata-olah Erfani1؛ Hassan sajadzadeh2؛ Mahmoud Rahimi3 | ||
| 1Ph.D. Candidate in Urban Planning, Faculty of Architecture and Urban Planning, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. | ||
| 2Assistant Professor of Urban Planning Department, Faculty of Art and Architecture, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran. | ||
| 3Associate Professor of Urban Planning Department, Faculty of Architecture and Urban Planning, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. | ||
| چکیده [English] | ||
| Introduction: In recent decades, the inefficiency of traditional urban management models and the increasing complexity of modern societies have highlighted the urgent need for innovative and effective managerial approaches. Good urban governance represents a holistic, context-based framework that emphasizes interaction, coordination, and collaboration among government, civil society, and the private sector, aiming to achieve sustainable human development. The government is responsible for establishing robust legal frameworks, guiding economic and social activities, ensuring citizens’ security and stability, and facilitating equitable access to public resources and essential services. Civil society and the private sector, through active collaboration, play complementary roles by enhancing participation, accountability, transparency, and the overall efficiency of urban management. By focusing on education, capacity building, and fostering citizens’ engagement, this approach enables effective institutional interaction and responsiveness to local needs. Considering the growing urban challenges, including rapid population growth, environmental pressures, and socio-economic inequalities, identifying, validating, and operationalizing the components of good urban governance is essential for improving administrative processes, promoting citizen participation, and achieving sustainable, inclusive urban development. The Purpose of the Research: This study, as a continuation of prior investigations, aims to validate and assess the components of good urban governance in Sanandaj. Specifically, it examines the applicability, reliability, and predictive capacity of the proposed urban governance model within the local context, providing a structured framework for evidence-based policymaking and participatory decision-making that reflects the city’s socio-cultural, institutional, and environmental characteristics. By doing so, the research contributes both to theoretical understanding and practical guidance for policymakers, municipal managers, and urban governance researchers, supporting strategies that strengthen governance structures, improve participatory mechanisms, and enhance urban management effectiveness and sustainability. Methodology: A quantitative, correlational research design employing Structural Equation Modeling (SEM) was used. The indicators of Sanandaj’s urban good governance model, derived from prior studies, were utilized to develop a researcher-designed questionnaire, comprising 81 indicators across 18 components. Sample size was determined based on the “ten participants per free parameter” rule and Cohen’s PLS table, establishing a minimum of 160 respondents. Ultimately, 280 valid questionnaires completed by urban planning managers and specialists in Sanandaj were analyzed. Face validity was confirmed through expert review, content validity was evaluated using the Content Validity Ratio (CVR), and Content Validity Index (CVI), and reliability was verified through Cronbach’s alpha. Data analysis was conducted using SPSS and SmartPLS, enabling assessment of both measurement and structural models and evaluation of predictive relevance, overall fit, and robustness of the proposed framework. Findings and Discussion: SEM results demonstrated that all components of the Sanandaj urban good governance model possess strong validity, reliability, and predictive relevance, confirming the robustness of the model. The core governance phenomenon functions as a central mediator linking causal, contextual, and intervening conditions to strategies and outcomes of urban governance. Cultural conditions were identified as the most influential causal factor, while contextual conditions—including stakeholder motivation, self-development, commitment, and environmental sustainability—along with intervening factors such as social capital, economic resources, and legal support, exert significant indirect and reinforcing effects on governance outcomes. These findings align with previous studies and provide a comprehensive framework for analyzing governance at three levels: strategic/managerial, structural/institutional, and operational/participatory. At the strategic level, policies emphasize inter-agency coordination, regional collaboration, and macro-level planning. At the structural level, legal frameworks, integrated urban management, infrastructure development, inter-city coordination, environmental management, and active private sector engagement are prioritized. At the operational level, neighborhood-based development, community empowerment, participatory education, creative and smart city initiatives, and collaboration between civil society and private actors are essential for achieving effective governance outcomes. Conclusion: The proposed model demonstrates strong structural and content validity, while providing substantial practical utility for analyzing and improving urban governance in Sanandaj. It serves as a strategic, evidence-based tool for policymakers, municipal managers, and governance researchers, facilitating participatory, context-sensitive decision-making. Additionally, it offers a systematic framework for identifying governance strengths, weaknesses, and leverage points, enhancing collaboration, operational efficiency, structural coherence, and sustainable urban development. By applying this model, urban authorities can implement targeted interventions, optimize resource allocation, strengthen governance capacities, and achieve effective, inclusive, and sustainable urban governance in Sanandaj and comparable cities. Overall, the study confirms that a validated, context-based model can guide evidence-based urban policy, reinforce participatory mechanisms, and support long-term sustainable development in complex urban settings. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Urban Good Governance, Sanandaj, Contextualism, Structural Equation Modeling (SEM), SmartPLS | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 89 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 12 |
||